Bir yazının sonuna geldiğimde, her şeyi çözüme bağlama isteği beliriyor. Oysa bazı konular tek bir metne sığmıyor; zorla konan kesin bir hüküm de düşünceyi olduğundan basit gösterebiliyor. Ben yazıyı, neyi açıklayabildiğimi ve hangi sorunun hâlâ açık kaldığını gösterdiğinde tamamlanmış sayıyorum.
Yazının İşlevini Belirlemek
Bir metin bazen bir kavramı açıklamak, bazen iki fikir arasındaki farkı göstermek, bazen de kendi bakış açımı görünür kılmak için yazılır. Taslağa başlamadan önce bu işlevi bir cümleyle tarif etmek, konu dışına çıkıp çıkmadığımı anlamama yardım ediyor. Her yazının bütün yanıtları vermesi gerekmiyor.
Düzenleme sırasında özellikle birbirini tekrar eden giriş cümlelerini ve yalnızca önemli görünmek için eklenmiş geçişleri arıyorum. Bir paragrafın yeni bir düşünce taşımadığı ortaya çıkarsa onu kısaltıyor ya da çıkarıyorum. Böylece okurun dikkatini, yazının gerçekten savunduğu noktada tutmak kolaylaşıyor.
Bitirirken Açık Bir Kapı
Son bölümde başta sorduğum soruya geri dönüyor, metnin neyi netleştirdiğini söylüyorum. Ardından cevabı tamamlanmamış bir noktayı saklamak yerine açıkça adlandırıyorum. Bu, kararsız kalmak değil; yazının sınırını okurla dürüstçe paylaşmak.
Bir yazıyı bitirirken okurun aklında kalmasını istediğim şeyi tek cümleye indirmeye çalışıyorum. Bazen bu, küçük bir öneri oluyor; bazen de konuya başka bir yerden bakmayı sağlayan bir soru. Sen de bir yazıyı kapatmadan önce kendine şunu sorabilirsin: Burada hangi düşünceyi gerçekten açıklığa kavuşturdum?
